Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief

Dit bericht is ingestuurd door: Emily van Lichteren

Ik ontmoette hem op de universiteit. Hij zat bij mij in de klas en hij viel me eigenlijk meteen op. Joris was een wat verlegenere man maar als je hem leerde kennen had hij heel veel humor. We trokken na het tweede jaar in onze studie heel veel met elkaar op, ontwikkelde gevoelens voor elkaar en uiteindelijk een aantal keer gezoend, maar nooit echt een relatie begonnen. Ik kan niet echt een reden bedenken waarom niet. Of ik had een vriend, of Joris en ik hadden weer eens mot.

Ondanks dat hij best verlegen was naar andere mensen toe kon hij flink tegen mij in gaan. Urenlang discussiëren konden we, tot echt ruzie aan toe. Hij was een van de eerste mannen die flink tegen mij in kon gaan, of mij niet mijn zin gaf. Heel erg om te zeggen maar ik was dat wel gewend van mannen. Ik kreeg vaak mijn zin, ben enig kind en best behoorlijk verwend opgevoed. Ik weet nog dat ik het verfrissend vond, een verlegen jongen die tegen mij in ging en mij uitdaagde. Maar een relatie is er nooit van gekomen.

Hij stopte eerder met de studie en nadat hij van school af ging, verloren we het contact. Bleef wel regelmatig aan hem denken. Ik was behoorlijk gek op hem toen. Na een aantal jaar ben ik mijn huidige man tegengekomen, Reinout. Hij is heel anders dan Joris, wat uitbundiger, praat veel, heeft veel lef en na drie jaar intensief contact en verkering ging Reinout op een knie. Reinout doet alles voor me, aanbid de lucht waar ik op loop en ik doe het zelfde voor hem. Ik zei natuurlijk ja. Daar heb ik geen moment aan getwijfeld.

Op het moment dat wij vijf jaar getrouwd waren kwam ik via social media weer in contact met Joris. We hadden elkaar op dat moment al 11 jaar niet gezien en we startte met appen. Onschuldig gepraat, ditjes en datjes. Joris had een vriendin op dat moment maar ik merkte dat we steeds meer begonnen te flirten met elkaar. Op het moment zo erg dat ik het voor Reinout verborgen moest houden. Ik ging mijn Whatsapp privacy veranderen zodat hij niet meteen kon zien wie mij appte en mijn geweten ging spreken. Maar ik deed alsof er niets aan de hand was, ik ging toch niet naar hem toe?

Vorig jaar met corona ging Joris door een hele moeilijke periode. Zijn vriendin had hem onverwachts verlaten en opgestapeld met een behoorlijk hoge schuld. We hadden al een tijd bijna elke dag contact en we waren weer goede vrienden geworden, net als op de universiteit.
Omdat hij het zo moeilijk had, besloot ik een keertje naar hem toe te gaan. Gewoon, weer even ouderwets praten, hoewel hij nooit echt een prater is geweest.
Op het moment dat ik hem knuffelde in de deuropening van zijn huis wist ik dat ik een fout had gemaakt.
Joris was eigenlijk geen spat veranderd. Net zoals mij wat ouder geworden, maar zijn ogen en zijn lach waren hetzelfde. We hebben een uur gekletst, gepraat over vroeger, over zijn leven na school en over alles waar we het via Whatsapp nog niet over gehad hadden.
Zijn humor was nog steeds niet veranderd en hij kon nog steeds zo zwaar tegen mij ingaan. We hadden meteen weer discussies waar we uiteindelijk heel hard om moesten lachen. Onze aantrekkingskracht was er ook nog steeds. Toen ik daar bij hem in de tuin zat voelde ik weer dezelfde gevoelens die ik op de universiteit ook gekregen had voor hem. Alsof er geen 12 jaar tussen gezeten had.
Toen ik bij hem weg reed dacht ik: ik moet hier weg blijven.

Een maand later stond ik weer voor zijn deur. Weer hadden we veel geappt, en ik kickte op zijn aandacht. Heerlijk dat iemand eens een keer mijn zin niet gaf, als ik onredelijk was maar zich gewoon als een echte man gedroeg. “Doe eens ff normaal” zei hij wel eens wanneer ik doordraafde.
Het tweede bezoek hebben we gezoend. Heftig en lang.
Ik heb mij niet eens schuldig gevoeld naar Reinout. Ik vind het verschrikkelijk van mezelf dat ik het gedaan heb. Had het nooit moeten doen, ik had sowieso nooit naar Joris moeten gaan.
Ik heb Reinout niets verteld en ben daarna nooit meer naar Joris gegaan. Dit had niet mogen gebeuren. Ik ben gek op mijn man, hij is mijn beste vriend, mijn maatje in het leven en de seks is geweldig.
Hoewel ik vaak denk aan hoe de seks met Joris zou zijn, weet ik dat ik het nooit zou gaan proberen. Ik wil mijn leven niet weggooien voor een man waar ik niet zeker van ben.
Heel af en toe mis ik de spanning tussen mij en Reinout. Hoewel hij niet alles van me pikt, is hij qua tegenspraak naar mij toe een stuk milder. Hij doet het bijna nooit. Als ik een beetje doorzeur, zou hij de meest extreme dingen voor me doen. Is het erg dat ik dan wens dat hij een beetje meer als Joris is?

Joris en ik appen wekelijks, maar hij heeft weer een vriendin. Steekjes van jaloezie schieten wel eens door mij heen wanneer ik hun op Instagram bekijk, en dan bedenk ik mijzelf hoe belachelijk het is.
Misschien moeten we minderen met contact maar geen van ons heeft dat ooit voorgesteld. Mijn gevoelens voor Joris zijn minder geworden, maar zijn niet weg. Ik ben nog steeds weg van die man, en als ik heel eerlijk ben hou ik ook nog steeds van hem.

Opgebiecht.nl is gebaseerd op waargebeurde verhalen van bezoekers van deze website
Wil jij ook anoniem met jouw verhaal op opgebiecht.nl stuur jouw verhaal dan nu in via de tab ook iets opbiechten.