31 december
“Het was oudjaarsdag en ik moest werken. Daar baalde ik van, maar er moest iemand op kantoor zijn en ik had mezelf opgeofferd. Ik dacht dat ik de enige zou zijn, dus ik was blij toen mijn collega Onno binnenkwam. We werkten al een tijdje samen en mochten elkaar meer dan graag. Er hing altijd een bepaalde spanning tussen ons, maar hij had een vriendin en ik een vriend, dus daar bleef het bij.
Onno zag er goed uit, was attent en ad rem. Die hele dag zaten we natuurlijk te klagen over hoe zielig we waren omdat we moesten werken, maar als ik eerlijk ben: ik had nergens liever willen zijn. We hadden een leuke dag, radio aan, koffiedrinken…
In de middag begon hij over zijn feestje van die avond. Hij had er geen zin in. Hij moest met zijn vriendin naar een besloten feest in de stad. Ik vond het boeiender klinken dan mijn avondje bij de ouders van mijn vriend, met zijn broers en aanhang. Daar keek ik ook niet naar uit: voor de tv hangen en oliebollen eten tot middernacht.”
Alles achterlaten
“Onno vertelde dat hij ertegen opzag omdat zijn relatie niet lekker ging. Ik vroeg door, maar merkte dat hij er niet op in wilde gaan. Toen het even stil was, zei hij ineens uit het niets: ‘Weet je wat wij zouden moeten doen? Nu in de auto stappen en naar Parijs rijden. Alles achterlaten! Kopen we een fles champagne en vieren we het nieuwe jaar op straat.’
Ik moest lachen. Ik dacht dat hij een grap maakte, maar toen ik hem aankeek, zag ik dat hij serieus was. Ik zei iets als: ‘Ja, dat zou wat zijn…’ en ik keek weer naar mijn beeldscherm. Hij glimlachte en legde zich meteen bij mijn antwoord neer. Bij mij schoot er van alles door mijn hoofd, maar dit kón niet. Ik was destijds nog best gelukkig met mijn vriend. Twee maanden later was dat over, maar dat terzijde.
Ik heb later vaak gedacht: ik had toen ‘ja’ moeten zeggen. Ik heb romantische beelden in mijn hoofd: samen in de auto, lekker muziek aan, koffie langs de snelweg. En elkaar voor het eerst zoenen: happy new year en nog lang en gelukkig… Een hotelletje vinden in Parijs en ontbijten met croissants. Dream on, ik zal het nooit weten. Het had natuurlijk ook op een fiasco kunnen uitdraaien.
Onno en ik bleven op het werk normaal met elkaar omgaan. Toen kreeg hij een andere baan en ik verhuisde voor een nieuwe liefde, en we hebben elkaar nooit meer gezien. Ik ben gelukkig hoor, heb een fantastische man en een dochter van twee. Maar ik sta er nog vaak bij stil: wat zou er gebeurd zijn als ik toen had ingestemd?”
Opgebiecht.nl is gebaseerd op waargebeurde verhalen van bezoekers van deze website.
Wil jij ook anoniem met jouw verhaal op opgebiecht.nl?
stuur jouw verhaal dan nu in via deze pagina om ook iets op te biechten.
There is no ads to display, Please add some
