Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief

„Soms droom ik over hem. Over zijn gespierde armen, de shirts met opgerolde mouwtjes die ik altijd op het randje van ordinair vond, maar tegelijkertijd onweerstaanbaar. Het is altijd dezelfde droom. We hebben alleen oog voor elkaar. De aantrekkingskracht is magnetisch.

Dan word ik wakker en draai ik me naar hem toe. Mijn man. Om me het volgende moment te realiseren dat ik met een ander ben getrouwd. Een geweldige vent. Lang, knap, slim. Heeft nog humor ook. En hij draagt mij op handen.

Vrijen

Ik hou van hem, maar er is iets wat ontbreekt. Iets wat hij niet is. Of liever gezegd: iemand. Elke keer als we vrijen bedrieg ik hem met een ander. Mijn ex. Terwijl we het doen, komt mijn vorige liefde ongevraagd mijn gedachten binnen. Ik weet dat het niet eerlijk is, maar ik kan niet stoppen met aan hem te denken.
Sinds de roze wolk van onze bruiloft is opgetrokken heb ik het gevoel dat ik een leugen leef. Als ik eerlijk ben, hou ik niet zoveel van hem als zou moeten.

Magneten

Mijn ex was mijn eerste grote liefde. We werden tien jaar lang als magneten naar elkaar toegetrokken, maar we haalden ook het slechtste in elkaar naar boven. Ik kan de keren niet meer tellen dat de borden door de kamer vlogen en we riepen dat we elkaar nooit, nee, nu echt NOOIT meer wilden zien.

En toch konden we elkaar niet loslaten. Er was altijd die immense chemie die ons weer samenbracht. Hem verlaten was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Toch wist ik dat wij allebei wat beters verdienden dan die eeuwige ruzies. Uiteindelijk heb ik de relatie verbroken.

Huwelijk

Niet veel later ontmoette ik mijn man. Na een half jaar daten vroeg hij me ten huwelijk. En ik zei ’ja’. Het voelde goed om een gezonde, functionerende relatie te hebben waarin conflicten op een beschaafde manier werden uitgepraat. Een gevoel van: zie je wel, het lag niet aan mij!

De dag dat ik trouwde dacht ik ook helemaal niet aan mijn ex. Misschien omdat mijn bruiloft zo totaal anders was dan waar hij en ik toen over fantaseerden. Wij zouden trouwen in zo’n raar tentje in Las Vegas, ik in een Marilyn Monroe jurk en hij in een fout maffiapak. Nu was mijn bruiloft heel doorsnee in het plaatselijke gemeentehuis.

Mijn ex

En toen kwam ik ineens mijn ex tegen. In de supermarkt. We stonden bij een open vriesvak, maar in mijn buik en wangen steeg de temperatuur gevoelsmatig tot tropisch. Even keken we elkaar alleen maar aan, totdat hij zei: ’Ik hoorde dat je getrouwd bent? Ik was verbaasd. Ik had altijd verwacht dat wij… Nou ja, dat wij hand in hand op dat bankje in het park zouden zitten als we tachtig waren.’

Mijn gedachten gingen meteen naar dat specifieke bankje, waar we veel hadden gedaan behalve hand in hand zitten. Met moeite rukte ik mijn blik van hem los. Ik wist dat ik heel snel uit zijn ’krachtveld’ – zoals ik het altijd noem – moest zien weg te komen, omdat ik anders niet voor mezelf zou instaan. Ik zou hem waarschijnlijk ter plekke bespringen. Dus met al mijn kracht draaide ik me om en liep weg. Mijn volle kar heb ik gewoon achtergelaten.

Maar het laat me niet los. Mijn man is mijn beste vriend en ik weet dat ik op hem kan bouwen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat dit andersom niet geldt. Want mijn hart ligt nog steeds bij mijn ex.”

Opgebiecht.nl is gebaseerd op waargebeurde verhalen van bezoekers van deze website
Wil jij ook anoniem met jouw verhaal op opgebiecht.nl stuur jouw verhaal dan nu in via de tab ook iets opbiechten.